DEMİR KAPI ,KÖR PENCERE

Vazgeçtim sormaktan, sorgulamaktan, nedenlerden, niçinlerden yoruldum çok yoruldum boşa çabalamaktan.Bir girdap içinde dönüp durmaktan, bir sağa bir sola vurmaktan usandım.......

Değişir diyorlar bu düzen, bu zaman, bu insan yada sevdiklerin, değişir diyorlar. Bekliyorum, bekliyoruz kaç leylim bahar oldu bekliyorum........ Haberi yok geçmişin, geleceğin,benim yaşadıklarımdan, soruyorum.......

"Haberin var mı taş duvar ?

Demir kapı, kör pencere

Yastığım ranzam zincirim

Uğruna ölümlere gidip geldiğim

Zulamdaki mahzun resim

Haberin var mı?"

Cevap versinler istiyorum, yedi düvel , cümle alem ve tüm kainat .Duyuyorlar neden cevap vermiyorlar ?Çünkü, duvar taş, kapı demir,pencere kördür, duymazlar , duysalar söyleyemezler, bilmezler, bilseler konuşamazlar, öylece kalırlar, duyarsız, anlamsız, hesapsız . Tıpkı insanlar gibi hepsi ya taş, ya demir yada kör değişmediler,değişmeyecekler. Bekliyorum ölüme inat, bekliyorum zulme inat, bekliyorum açlığa inat, hepsinden öte aşka inat direniyorum. Bakın diyorum bakın, ben neye inat, neye sabrettim.Söylüyorum.....

Aç kaldım susuz kaldım

Hain karanlıktı gece

Can garip can suskun

Can paramparça

Ve ellerim kelepçe

Tütünsüz uykusuz kaldım

Terk etmedi sevdan

Direnmek hayata, zindana, kelepçeye,geceye, zulme ve bitmek tükenmek bilmeyen hasrete.Vazgeçmeden, durmak yiğitçe , mertçe  karşı koymak, örselenmeden, sendelenmeden yaşamak için, belki de bir şeyleri yaşatmak için, inadına yaşamak.En düşkün halinde bile, başını dik tutabilmekti yaşamak. Yalvarıyorum....

Öyle yıkma kendini

öyle mahzun, öyle garip

Nerede olursan ol

İçerde, dışarda, derste, sırada

Yürü üstüne, üstüne

Tükür yüzüne celladın

Fırsatçının, işbirlikçinin hainin

Kalmalıydı birileri, olmalıydı benim gibi sevdası uğruna, savunan yada sevdası uğruna direnen, bazen yaşamamız bile umut olurken başkalarına ve korku olurken diğerlerine var olmak bu olmalıydı her şeye rağmen öylece.Yürüyebilmekti bildiğimiz yolda, yürüye bilmekti bildiğimiz insanlarla, aynı dalda. Birilerine inat sevmek, birilerini  inat haykırmak son ses, son nefes. Dayan diyorum....

Dayan kitap ile,

Dayan iş ile,

Tırnak ile, diş ile,

Umut ile, sevda ile, düş ile,

Dayan rüsva etme beni,

Ve ilk kez hayatımda korkmuyorum,ne kaybetmekten, ne kaybolmaktan, ne ölmekten.Ben hiç bu kadar cesur olmamıştım,oysaki ne korkularım vardı zamanında. Nasılda ürkerdim, sinerdim sessizce ağlardım,bir köşede ağlamaktan korkarak,sesimi içime gömerek ağlardım.Yalnızdım kimsesizdim, garip diyarların en garibi belki de bendim. Umutla bekledim gelecek yarınları...

İnsanın yaşamak için umuda, bağlanmak için hayata, bir cana ihtiyacı vardır, oysa.En zor olanı dayanmaktır,sevgisizliğe, ilgisizliğe, aşka, zulme ve kıyıma.Yıpratır bedeni, ruhu, duyguyu ve kalbi, ne zordur, ayakta kalmak. Beklerler senden, gücün olmasa da, dilin dönmese de, elin tutmasa da, beklerler. Ama dayanacaksın , bir amacın varsa, dayanacaksın bir düşün varsa, dayanacaksın, seviyorsan ve  ağlamak istemiyorsan. Zorlar insanı, zaman, mekan ve beşeriyet olsun sonunda gülecekse birileri,birileri başlayacaksa temiz bir sayfa ile hayata değer savaşmaya, değer sonsuz barışa,.......

ŞİİRLER;AHMET ARİF